Η όξυνση κατά τις τελευταίες δεκαετίες και η ανησυχητική εξάπλωση διεθνώς του φαινομένου της σχολικής βίας, ως συστημικού στοιχείου του εκπαιδευτικού οργανισμού –συνυφασμένου εξ ορισμού με τα δομικά, οργανωσιακά και λειτουργικά χαρακτηριστικά του (Αρτινοπούλου, 2001: 90)–, το οποίο, όμως, αν και εκκολάπτεται και ενδημεί στο σχολείο, εκτρέφεται και από παράγοντες εκτός του πλαισίου του (Βεργίδης, 2014), το έχουν αναγάγει σε κρίσιμης σημασίας εκπαιδευτικό-κοινωνικό πρόβλημα των αναπτυγμένων κοινωνιών της ύστερης νεωτερικότητας σε συνθήκες ακραίας οικονομικής ύφεσης και κοινωνικής αστάθειας και αβεβαιότητας (Mayer, 1995).