• Αναστασιάδη-Συμεωνίδη Άννα

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Πέτρου Μπέσπαρη Η ιστορία του Συλλόγου Αποφοίτων Φιλοσοφικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης «Φιλόλογος» και του ομώνυμου περιοδικού του (εκδ. Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2024, 991 σελ.), το οποίο παρουσιάστηκε στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού μας από τον Μιχάλη Μπακογιάννη (Φιλόλογος 190-191, σ. 279- 283), ο Σύλλογός μας αφιέρωσε το «Βραδινό» της Δευτέρας 3 Φεβρουαρίου 2025 στην ιστορία του «Φιλολόγου» με τρεις εκλεκτούς εισηγητές, που έζησαν τον Σύλλογο όλα αυτά τα χρόνια, και έδωσαν τα κείμενά τους προς δημοσίευση στον Φιλόλογο.

• Λανάρης Μανόλης

Με χαρά συμμετέχω στην αποψινή εκδήλωση. Για δύο λόγους: πρώτα, επειδή εκτιμώ για την προσφορά του στην εκπαίδευση, στον «Φιλόλογο» και στα γράμματα, τον «τήνδε ἀφορμήσαντα τὴν σύναξιν»· τον συγγραφέα, φίλο και συνάδελφο Πέτρο Μπέσπαρη· και ύστερα, γιατί από μακριά έρχονται και οι δικοί μου δεσμοί με τον ιστορούμενο σύλλογο. Για τη σχέση μου με αυτόν θα πω λίγα λόγια στο τέλος, μαζί με κάποιες σκέψεις για τη μελλοντική πορεία του. Στο κύριο μέρος της ομιλίας θα προσπαθήσω να παρουσιάσω το πολυσέλιδο βιβλίο του Πέτρου, τον οποίο θέλω εκ προοιμίου να επαινέσω για τη φιλοπονία του και για το κουράγιο να συγκεντρώσει το πλουσιότατο υλικό που είναι η ιστορία του «Φιλολόγου» και του ομώνυμου περιοδικού, από τις χρονιές της ίδρυσης του πρώτου και της έκδοσης του δεύτερου (1962 και 1964, αντίστοιχα), και να το καταστήσει προσβάσιμο σε κάθε ενδιαφερόμενο.

• Βαρμάζης Νίκος

Νομίζω ότι το θέμα είναι σαφές και δεν χρειάζεται διευκρινίσεις. Έχει όμως ανάγκη να πλαισιωθεί από τα χαρακτηριστικά στοιχεία, πολιτικά και, ιδίως, εκπαιδευτικά της εποχής. Πιστεύω πως αυτά τα στοιχεία θα φωτίσουν καλύτερα τις συνθήκες, κάτω από τις οποίες γεννήθηκε και λειτούργησε ο Σύλλογος Αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης «Ο Φιλόλογος», τον οποίο, ως ιδρυτικό μέλος του έζησα από τα πρώτα βήματά του.

• Τερζής Νίκος Π.

Ο παραδοσιακός πολιτιστικός και εκπαιδευτικός προσανατολισμός που κυριάρχησε με τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους κλονίστηκε μεν, κατά τον φθίνοντα 19ο αι., αλλά εξακολούθησε να κυριαρχεί στην Εκπαίδευση. Έκτακτα γεγονότα και παράγοντες εθνικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί, ωστόσο, ενίσχυαν την τάση να αναζητηθούν εναλλακτικές προτάσεις σε επίπεδο κοινωνίας και εκπαίδευσης, με αποτέλεσμα στον αρχόμενο 20ό αι. να διαμορφωθεί μία νέα εκπαιδευτική ‒και πολιτιστική– αντίληψη που δοκιμάστηκε, μάλιστα, στην πράξη, κατά την περίοδο 1908-11 στο Ανώτερο Δημοτικό Παρθεναγωγείο του Βόλου: ο Εκπαιδευτικός Δημοτικισμός. Το πείραμα του Δελμούζου έδειξε πως η ελληνική Εκπαίδευση μπορούσε να λειτουργήσει και με διαφορετικό από τον μέχρι τότε καθιερωμένο τρόπο.